ทางเดินของเรา

ไม่มั่นใจ…..

ทางเดินของเราจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ

เพราะได้เกิดเหตุการณ์ที่เราไม่สามารถควบคุมได้

อยากอยู่ข้างๆ อยากเดินด้วยกันต่อไป….

อยากเป็นคนที่เค้าคิดถึง…เหมือนที่เราคิดถึง

อยากเป็นคนที่…ไม่ว่ามีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นยังไงเค้าก็ยังรู้สึกได้ว่ามีเราอยู่ตรงนี้

 เหมือนอย่างที่เค้าเคยทำให้เรารู้สึกว่าเค้ายังอยู่…เวลาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกะเรา

อยากเป็นคนดูแลเอาใจใส่เค้า…เหมือนอย่างที่เค้าเคยห่วงใยใส่ใจเรา

อยากเป็นคนที่ไม่ว่าเมื่อไหร่เค้าจะรู้สึกได้ว่า…เข้าใจเค้าที่สุด

อยากเป็นที่พักใจสำหรับเค้า เหมือนอย่างที่อยากให้เค้าเป็นที่พักใจสำหรับเรา

อยากเป็นคนที่ทุกๆ ครั้งที่เรามองตากัน…เราจะรับรู้ความรู้สึกและความต้องการของกันและกัน

 

แต่ตอนนี้เราไม่สามารถมั่นใจต่อไปได้อีกแล้ว….

ว่าสิ่งต่างๆ ที่เราทำหรือเค้าทำจะสามารถสร้างความทรงจำความรู้สึกดีๆ จนพัฒนาต่อไปได้

เพราะสิ่งที่เราได้รับตอบแทนกลับมาคือ…ความโกรธและความไม่เชื่อใจ และการตัดสินเราจากสิ่งที่เราไม่ได้ทำ

 

……รู้ไหมคะ

ในวันที่ความรู้สึกของคนหนึ่งลดลง…..แต่ในใจของอีกคนนึงมันกลับเพิ่มขึ้น

ในวันที่คนหนึ่งถอยหลังไปหนึ่งก้าว…แต่อีกคนนึงได้ก้าวเพิ่มไปอีกหนึ่งก้าว

ในวันที่คนหนึ่งไม่ได้ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้…แต่อีกคนนึงกลับมองว่าไม่เป็นไร

ในวันที่คนหนึ่งรู้สึกไม่พอใจที่โดนก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว….ในใจของอีกคนนึงก็รู้สึกเห็นใจและรู้สึกไม่ดีไปด้วย

ในวันที่คนหนึ่งเข้าใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะคนๆ นี้ทำให้เกิดขึ้น

 ในใจของคนๆ นี้ก็เสียใจมากมายแล้วที่คนที่ดูเรามาขนาดนี้เข้าใจว่าเราเป็นคนอย่างนั้นไปได้ ….แต่ก็ยังเข้าใจ

 

……….รู้ไหมคะ

ถึงแม้คนๆ นี้จะร้ายบ้างบางครั้ง แต่ไม่เคยคิดยืมมือใครให้ก่อกวนคนอื่นแน่นอน

ถึงแม้บางครั้งจะเป็นคนที่รู้เท่าทันความคิดของคนอื่นได้…

แต่ไม่เคยคิดเล่ห์เหลี่ยมใดๆ ในการใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น

และยอมรับความแตกต่างของคนและคิดว่าคนเรามีสองด้านมาเสมอ

ตรงกันข้ามกลับกลัวว่าตัวเองจะทำร้ายคนอื่นโดยไม่รู้ตัวมากกว่า

และความคิดที่จะทำร้ายคนอื่นจะเกิดขึ้นได้ยังไง…..

 

…..รู้ไหมคะ

ในวันที่คนหนึ่งตัดสินใจถอยหลังไป….

เป็นวันเดียวกับที่ใจของอีกคนนึงตรงนี้กลับมองอย่างเข้าใจ

ยอมรับตัวตนของคนที่อยู่ตรงหน้าเรามากขึ้น

การได้เจอกับเหตุการณ์นั้น…ใจของอีกคนนึงมองแต่ว่าเป็นสิ่งที่เราจะต้องเจอ

เป็นบทพิสูจน์ความสัมพันธ์ความเข้าใจที่มีต่อกันของเรา

และทำให้เราได้เรียนรู้ตัวตนของคนหนึ่งมากขึ้น

พร้อมที่จะมองเค้าในความเป็นเค้าเต็มๆ  พร้อมที่ก้าวไปอีกหนึ่งก้าว

 

…..รู้ไหมคะ

การเรียนรู้ได้เพิ่มไปอีกหนึ่งขั้น

ความรู้สึกไม่เข้าใจที่ทำไมไปไหนไม่บอก…หายไป

ความรู้สึกน้อยใจที่ไปกับคนอื่น….หายไป

ความรู้สึกเสียใจที่ไม่รับสาย….หายไป

ความรู้สึกน้อยใจที่ไปทำสิ่งที่สัญญาว่าเราจะทำด้วยกันแล้วไปทำกับคนอื่นก่อน…หายไป

ความรู้สึกเสียใจที่โดนมองเป็นคนทำให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น…หายไป

 

ความรู้สึกที่เหลืออยู่คือความเห็นใจและเข้าใจในความรู้สึกของอีกคนหนึ่ง

มันมากมายจนรู้สึกว่า…เราจะทำอะไรได้บ้างนะเพื่อเค้าจะไม่ต้องวางตัวกับเพื่อนๆ ลำบาก

ถึงได้ตัดสินใจโทรไปขอโทษใครต่อใครที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น

ทั้งๆ ที่คนๆ นี้ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย …แต่ก็อยากทำอะไรเพื่อคนหนึ่งบ้าง

อยากให้เค้าได้คลายกังวลและสบายใจขึ้น

 

…..รู้ไหมคะ

คนๆ นึงขอโทษคนอื่น…เพราะรู้สึกว่าเราเป็นสาเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้น เราก็เสียใจแล้วนะ

เสียใจที่เราเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เหตุที่ตัวเองไม่ได้ก่อให้เกิด

 

….แล้วทำไมคะ

คนๆ นี้ถึงโดนลดระดับ….เพราะเรื่องที่เกิดจากการกระทำของคนอื่น

ต่อให้คนๆ นี้ไม่ได้ทำอะไรเลย….คนๆ นี้ก็ต้องเป็นคนที่รับผลของการกระทำนั้นหรือ?

 

….รู้ไหมคะ

ในวันที่คนหนึ่งตัดสินใจลดระดับคนๆนี้….ในใจของคนๆนี้ก็ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมากมาย

ที่ทำให้คนอื่นยุ่งยากใจ ทำให้คนอื่นไม่มีความสุข ทำให้เกือบหมดสนุกกัน

แต่สิ่งที่คนๆ นี้ได้รับกลับคืนมาคืออย่างนี้หรือคะ….

 

….รู้ไหมคะ

คนๆ นี้ไม่ได้มองความรู้สึกที่มีให้อีกคนหนึ่งเป็นเกม..ถึงต้องดึงใครต่อใครเข้ามาร่วมเล่นด้วย

คนๆ นี้ไมเคยเรียกร้องว่าต้องเดินเดินกอดคอ ควงแขนหรือจูงมือต่อหน้าใครๆ

คนๆ นี้ไม่เคยขอว่าจะต้องอย่างนั้นอย่างนี้…หากขออะไรหนึ่งครั้งแล้วไม่ได้ก็ไม่เคยเซ้าซี้อีกเลยไม่ใช่เหรอคะ?

คนๆ นี้ไม่เคยมองว่าอีกคนหนึ่งต้องบอกคนอื่นว่าเราดูๆ กันอยู่ไม่ใช่แค่เล่นๆ เหมือนที่เค้าบอกกับเราไหมหรือเปล่า

…แค่เรารู้กันและเข้าใจกันก็พอแล้ว

 

แล้วคนๆ นี้ไม่ใช่หรือคะที่ให้อิสระกับการใช้ชีวิตของคนหนึ่งตลอดมา…อยากไปกับใครอยากจะเจอใครได้เสมอ

เวลาที่เราคุยกันเราบอกกันเสมอให้บอกความต้องการของอีกฝ่าย…แล้วพอคนๆ นี้บอกไป

คนหนึ่งก็สัญญาออกมาเองหรือเปล่าคะว่าจะทำให้หรือว่าคนๆ นี้ขู่เข็ญให้ต้องทำ

คนๆ นี้หรือเปล่าคะ..ที่บอกว่าให้เป็นตัวของตัวเองไป…อยากทำก็ทำไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ

แต่รู้ไหมคะทุกครั้งๆ ที่มีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นระหว่างเราคนๆ นี้ก็จำได้ไม่เคยลืม

แต่ถ้าเป็นเรื่องไม่ดีกลับไม่อยากจำได้แต่บอกว่าช่างมันเถอะ

 

…….รู้ไหมคะ

คนๆ นี้รู้ตัวเสมอมีหลายสิ่งหลายอย่างในตัวเราที่อีกคนหนึ่งไม่ชอบ

ถึงจะเปลี่ยนตัวเองไม่ได้ แต่ก็พยายามปรับตัวและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ดีถ้าเพื่อคนหนึ่งแล้ว

เมื่อคนๆ หนึ่งบอกว่าคบกับใครก็เต็มร้อย ไม่เอามาเปรียบเทียบกัน…คนๆ นี้ก็อยากจะเต็มร้อยด้วย

เมื่อคนหนึ่งๆ บอกว่าตัวเองห่วงหน้าตาตัวเองตอนที่เรามีข่าวใหม่ๆ

คนๆ นี้กลับคิดได้ว่าคนที่เราควรจะใส่ใจคือคนที่พูดกับเราอยู่ตอนนี้มากกว่า

เมื่อคนหนึ่งบอกว่าทำไมทุกครั้งที่เค้าพยามเข้าใกล้ทำไมตัวเองถึงห่างออกไปช่วงหนึ่งเสมอ

คนๆ นี้ก็ได้ตัดสินใจว่าเรามาทำดีต่อกันให้สุดไปเลยดีกว่าถ้างั้นจะไม่สร้างกำแพงอะไรอีกแล้ว

แต่สิ่งที่คนๆ นี้ได้รับคือกำแพงที่อีกคนหนึ่งสร้างขึ้นมาแทนอย่างนั้นหรือคะ…

 

…..รู้ไหมคะ

เมื่อคนหนึ่งบอกว่าอยากมาทำงานกลับบ้านพร้อมกัน….ก็ดีใจมากมายแล้ว

คนๆ นี้ก็ตั้งใจว่าจะทำอย่างนั้นให้ได้บ่อยที่สุด….

แค่ได้มาทำงานกลับบ้านพร้อมกันมันก็ดีมากมายแล้ว มีช่วงเวลาที่เป็นของเราสักนิดก็ยังดี

ไม่ได้เรียกร้องขอเวลา หรือต้องพาไปโน่นนี่มากมายอะไร….

ไม่พยายามเก็บเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มาคิดมาก…เพราะคนๆ หนึ่งบอกว่าอย่าคิดเยอะ….แค่เรายังอยู่ด้วยกันก็พอ

ทั้งๆ ที่จริงๆ หากเรามีเวลาอยู่ด้วยกันเยอะๆ ก็คงจะดีกว่านี่ อาจทำให้อีกคนหนึ่งรู้ถึงตัวตนจริงๆ ของเรามากกว่านี้

เค้าอาจจะไม่เข้าใจผิดเราขนาดนี้ก็ได้…..หรือบางทีก็อาจไม่มีประโยชน์เพราะต่อให้เค้ารู้ เค้าก็ทำอยู่ดี

 

…รู้ไหมคะ

 ณ เวลาที่คนหนึ่งตัดสินใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว  หยุดคิดบ้างหรือเปล่าคะว่า

ความเป็นตัวตนของคนๆ นี้ที่ได้เรียนรู้มาจะทำเรื่องอย่างนั้นหรือคะ

 

…..รู้ไหมคะ

คนที่เข้ามาหาคนหนึ่งตั้งมากมาย แต่สิ่งที่คนๆ นี้ทำก็แค่พูดคุยบอกออกไปไม่ใช่เหรอคะ เคยไปวีนใครไหมคะ?

แล้วทำไมคะ….

ทำไมถึงต้องทำกับคนๆ นี้ อย่างนี้ คนๆ นี้ทำผิดอะไรคะ หรือว่าเพราะแค่เป็นคนๆ นี้ก็ผิดแล้ว….

 

……รู้ไหมคะ

ว่าคนๆ นี้ไม่มั่นใจอีกแล้วว่า คนๆ นี้จะทำให้อีกคนหนึงรักได้ หรือจะคบกันได้ในสักวัน….

เพราะตัวแปรความรู้สึกของอีกคนหนึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนๆ นี้ทำอย่างเดียว กลายเป็นสิ่งที่คนๆ นี้ไม่ได้ทำแทน

คนๆ นี้ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว ไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะแค่เป็นเรา…เค้าก็ลดระดับเราแล้ว

แล้วเราจะพัฒนาความรู้สึกของกันและกันได้อย่างไร….

 

โดนลดระดับอย่างนี้จะทำอะไรได้บ้างล่ะคะ เพราะปกติก็ไม่สามารถทำอะไรได้อยู่แล้ว

ตลอดเวลาคนๆ นี้ก็รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงจุดไหน เรียกร้องอะไรไม่ได้

แล้วตอนนี้…วันที่คนหนึ่งถอยหลังไป คนๆ นี้ยังจะทำอะไรได้บ้างคะ

 

ที่เคยบอกกกับคนๆ นี้ว่า ที่ของปุ้ยก็คือที่ของปุ้ยไม่มีใครเท่า

ที่เคยบอกว่าจะยอมแลกทุกอย่างให้ความรู้สึกของคนๆ นี้ดีขึ้น

ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้วใช่ไหมคะ

แล้ววันนี้วันที่คนๆ นี้โดนลดระดับลงมาแล้ว ที่ของคนๆ นี้อยู่ตรงไหนคะ?

ถ้าเท่ากับคนอื่นๆ ที่บอกว่าเล่นๆอยู่ด้วย….

งั้นคนๆ นี้ ขอเป็นแค่เพื่อนดีกว่า….

คนๆ นี้คงไม่มีความสามารถพอที่จะเป็นของเล่นให้ใครได้

ต้องขอโทษด้วยนะคะที่จริงจังกับเรื่องนี้เกินไป

 

….เอาอย่างนี้ดีไหมคะ

คนๆ นี้ถอยหลังด้วยดีกว่าไหมคะ จะได้อิสระได้เต็มที่ จะได้ไม่อึดอัดอีก

ถึงแม้คนๆ นี้จะรับรู้ได้ว่ามีคนๆ หนึ่งอยู่ในชีวิตมันมีความสุขมากกว่า

แต่ก็ไม่รู้จะจัดการกับ ความไม่มั่นใจทีเกิดขึ้นยังไง

มันเสียใจจนไม่รู้จะเสียใจยังไงแล้ว….

 

..รู้ไหมคะ

เกิดเหตุการณ์อย่างนี้..มันหมายถึงอะไร?

เพราะช่วงเวลาที่คนๆ หนึ่งควรจะเอาเวลามาเรียนรู้คนๆ นี้ กับเอาไปใช้กับคนอื่น

วันที่คนหนึ่งเล่นกับคนที่บอกว่าแค่เล่นๆ คนๆ หนึ่งก็ละสายตาจากคนๆ นี้ไป

วันเวลาที่คนหนึ่งควรจะเรียนรู้คนๆ นี้คนที่เคยบอกออกมาว่า งั้นเรามาดูกันนะ

มันเหมือนกับว่าละสายตาไปโดยที่ยังไม่ได้รู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายเลย

ถึงได้เข้าใจผิดอะไรได้ขนาดนี้….ตัดสินกันได้ขนาดนี้…ความเข้าใจที่น่าจะมีให้ไม่มีอีกแล้ว

มันจะไม่เกิดเรืองอย่างนี้เลยถ้าสายตาที่เคยมองมา..มันจะยังอยู่ที่เดิม

ต่อให้เล่นกับใครอีกมากมายถ้าไม่ละสายตาออกไป….มันจะไม่เป็นอย่างนี้

 

…..รู้อะไรไหมคะ

เมื่อคนหนึ่งละสายตาออกไป…ตอนนี้เราก็ไม่ใช่คนที่ ดูๆ กันไปอีกแล้ว

เราเป็นอะไรก็ไม่รู้ นิยามไม่ได้อีกแล้ว…….

อิสระที่อยากได้ ถ้าเห็นว่าคนๆ นี้ช่วงชิงมาก็เอาคืนไปเถอะคะ

ความรู้สึกของคนๆ นี้มันคงไม่ได้สำคัญอะไรต่อจิตใจ….

เมื่อเราเป็นแค่เพื่อนกัน จะได้อิสระได้เต็มที่ อย่างที่ต้องการไงคะ

คนๆ นี้จะให้ ถ้าสามารถให้ได้ จริงๆ นะถ้าต้องการอย่างนั้นก็จะให้

คนๆ นี้คงทำได้ดีที่สุดแค่นี้ มีความสุขกับชีวิตที่ต้องการเถอะนะคะ

คงต้องการชีวิตอิสระ….มากกว่าชีวิตที่มีคนๆ นี้อยู่ด้วยใช่ไหมคะ….

 

This entry was posted in Relationship. Bookmark the permalink.

One Response to ทางเดินของเรา

  1. Charmin says:

    วันเวลาผ่านไป..มีคนคนนึงเดินเข้ามาในบล็อกอย่างตั้งใจ…เข้ามาดูข้อความมากมาย..ที่คนอีกคนเขียนขึ้น..เค้าตั้งใจอ่าน..อ่านทุกบรรทัด..พร้อมกับความไม่เข้าใจสรุปว่าทางของคนสองคนยังคงมีอยู่รึป่าว..หรือมันถึงทางตันแล้วกันแน่..มันคงไม่แปลกถ้าความคิดเห็นของคนสองคนไม่ตรงกันแต่มันแปลก..ที่คนคนนึงพยายามจะอธิบายถึงความเป็นไป…อธิบายถึงตัวเองในขณะที่อีกคน…คิดว่าเค้าไม่เข้าใจ..และไม่สนใจตลอดเวลา…ยังไงเราก้อยังเป็นเรา…และความเป็นเราคือสิ่งที่จะทำให้คนสองคนมองเห็นความเป็นจริง"ปุ้ยก้อยังเป็นปุ้ย…" ทุกวันนี้..ก้อยังยืนยันคำๆนี้อยู่ ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนไป…ที่ตรงนี้ยังเหมือนเดิมแล้วแต่ว่าการตัดสินใจของอีกคนนึงจะเป็นอย่างไร

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s