สับสน….

 อยากจะผ่านช่วงนี้ไป….
ทำงานจนเหมือนเครื่องจักรทั้งวัน…
พยามยามไม่คิดไม่สนใจอะไร….
ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะเข้มแข็งให้ได้….
ตั้งใจว่าทำงานหนักๆ เหนื่อยแล้วจะได้กลับบ้านแล้วหลับเลย
แล้วก็หลับจริงๆ ด้วย แต่หลังจากนั้นก็จะรู้สึกตัวตื่นเอากลางดึก
ทั้งๆ ที่เหนื่อยขนาดนี้ไม่เที่ยงคืนก็ตีสองก็จะรู้สึกตัว แล้วก็ไม่ค่อยจะหลับได้อีก
เฝ้าถามตัวเองว่าเกิดไรขึ้นกับเรานะ
เป็นอย่างนี้ทำไม…อย่าเป็นแบบนี้นะ
 
แล้วก็มาถึงจุด…ที่ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป
มาทำงานพร้อมกันเหมือนวันก่อนๆ แต่ไม่สามารถยิ้มได้เหมือนเดิม
ทั้งๆที่เป็นห่วงเค้าขนาดนั้น ทำทุกๆ อย่างที่สามารถทำได้ให้เค้า…แต่ก็ไม่คลายความทุกข์ในใจได้
เพราะใจเอาแต่ครุ่นคิดถึงสิ่งที่เค้าทำ…สิ่งที่เราเป็น…และเรื่องระหว่างเรา
 
ทำงานและทำงาน วิ่งวุ่นทั้งวัน…แล้วก็เริ่มปวดหัวแบบแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
หวุดหวิดจะลากลับบ้านตั้งแต่บ่ายสองแล้ว…
แต่เพราะความรั้นยังไงก็จะทนให้ได้…ต้องทนให้ได้
แล้วอยู่ดีๆ น้าตาก็คลอจนจะเอ่อล้นออกมา…
ทั้งตกใจทั้งเสียใจแล้วก็พยายามเรียกมันกลับ…
พยายามอดทนต้องผ่านไปได้….
 
เพราะว่าปวดหัวเหลือเกิน…สี่โมงเย็นรีบเก็บข้าวของกลับบ้านเร็วที่สุด….
โทรบอกพี่แอนแล้วก็เลยปิดเครื่องตั้งแต่นั้น…
อยากอยู่เงียบๆ สักพัก
อยากอยู่กับความคิดของตัวเอง..
ทบทวนเรื่องราวต่างๆ คนเดียว…
 
กลับถึงบ้านคนที่บ้านงงกันใหญ่…นั่งคุยก่าหม่าม๊า
แล้วก็รู้สึกอยากกอดขึ้นมา กอดหม่าม๊าจนหม่าม๊างง..
แต่ใจกลับพาลคิดถึงใครคนนึง เค้าจะเป็นอย่างไรบ้างแล้วนะ?
ถึงขนาดนี้ก็ยังรู้สึกห่วงว่าเค้าจะกินข้าวกินยาหรือยัง..
แต่ก็พยายามใจแข็งกับตัวเอง…บอกตัวเองว่า
ถึงจะไม่มีเราเค้าก็มีผู้คนห้อมล้อมมากมาย…
มีคนอยากดูแลเอาใจใส่…เข้ามาหาเค้าอยู่ดี
เราคงไม่จำเป็นสำหรับเค้าอีกต่อไปแล้ว… เค้าถึงทำกับเราอย่างนั้น
ไม่มีเราซะคนเค้าก็คงอยู่ได้อยู่แล้ว…เรามันไม่ได้สำคัญอะไร…
เราก็ต้องอยู่ให้ได้เหมือนกัน…อยู่กับครอบครัวต่อไป
 
พยายามร่าเริงสดใสเป็นลูกหนูคนดีเหมือนเคย…
แล้วหม่าม๊าก็บอกให้ไปพักผ่อนซะนะ…
บอกว่าตัวเหลืองหมดแล้วเดี่ยวก็ตัวบวมอีก
พอได้ฟังก็รู้สึกว่าคนที่เค้าห่วงเราอยู่ตรงนี้ต่างหาก…เรามัวหวังไรอยู่กับใครกันนะ
อาการปวดหัวเริ่มดีขึ้น….
ฝืนยิ้มและหัวเราะกอดหม่าม๊าอีกทีแล้วเดินจากมา…
 
พอถึงห้องนอนบรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป…
รอยยิ้มหายไป…ความกังวล ความสับสน เคลื่อนกลับเข้ามา…
ฝืนตัวเองไปอาบน้า….ทำงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ…
พยายามไม่คิดไร….
พยายามไม่มองโทรศัพท์
ในที่สุดก็เหนื่อย…เริ่มปวดหัวเพิ่มขึ้นอีก.
ตัดสินใจหยิบหนังสือมานอนอ่าน…แล้วก็หลับ…
 
แล้วเหตุการณ์เดิมๆ ก็กลับเข้ามาสะดุ้งตื่นเอากลางดึก…
พอลืมตาตื่นหน้าคนๆ นึงก็เข้ามาอยู่ในความคิด
ความรู้สึกต่างๆ หลั่งไหลเข้ามา…ไม่อยากสนใจอีก…
แต่ทั้งที่ใจอยากจะคิดให้ได้แบบนั้น
ก็ยังคงคิดถึง ทั้งเป็นห่วง ไม่รู้ว่าเค้าจะหลับได้หรือเปล่าคืนนี้
จะหายเจ็บคอ จะไออยู่ไหมนะ แล้วเวลาไข้ขึ้นเค้าจะรู้ตัวไหม..
อยู่ตัวคนเดียวจะเป็นไงบ้างนะตอนนี้…
 
คิดไปคิดมา…ช่างใจ….แล้วก็ต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดเครื่องจนได้….
มี vioce mail อยู่ 4 ….
จากเค้า 3… เพื่อนที่ที่ทำงานอีกหนึ่ง…
วางโทรศัพท์ลง แล้วหยิบ วางแล้วหยิบอยู่อย่างนั้น (ละค๊อนละครเนอะ)
ในที่สุดก็โทรไปฟังข้อความที่ฝากไว้…..
แค่ได้ยินเสียงเค้าไอ…จากที่อดทนมาได้ตลอด…สองสัปดาห์
น้ำตาก็ไหลออกมาจนได้…..ยิ่งได้ฟังข้อความที่เค้าฝากไว้
ความพยายามทั้งหมดของตัวเองก็หายไป…
น้ำตามากมายพลั่งพลูออกมา..กดฟังข้อความที่เค้าฝากไว้ซ้ำไปซ้ำมา
รู้แล้วว่า…ไม่ว่ายังไง…ก็มีแต่เค้าในใจ…
 
แล้วก็ไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้อีกต่อไป…
ส่งข้อความตอบกลับไปขอให้เค้ายกโทษให้
ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำผิดตอนไหน…แต่ก็ยังรู้สึกผิดขึ้นมาได้
เพียงเพราะทำให้เค้าว้าวุ่นใจ….
ทำไมมันถึงสลับกันได้ขนาดนี้…
ไม่เคยจะต้องยอมใครมากมายเท่านี้ถ้าเราไม่ผิด…
แต่กับเค้าแล้วไม่เคยคิดเรื่องแพ้ชนะเลย…
 
ทำไมนะถ้าเพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับเค้าไม่เคยต้องใช้ความพยายามไรเลย
จะต้องทำได้ตลอด พอมีไรเกิดขึ้นกับเค้า เรื่องที่ขุ่นข้องหมองใจจะหายไปทันที
ใจก็จดจ่ออยู่แต่กับเค้า  แคร์แต่ความรู้สึกเค้าเท่านั้น
ไม่เคยจะโกรธเค้าได้นานเลย…ไม่ว่าเมื่อไหร่คำที่พูดออกมาก็จะมีแต่คำว่า "ไม่เป็นไร"
แต่กับใจตัวเองพยายามแล้วพยามอีกกว่าจะควบคุมตัวเองได้
เกลียดตัวเองจริงๆ….ทำไมถึงเป็นเค้าเท่านั้นที่ทำให้หวั่นไหวได้ง่ายดายขนาดนี้
…เพียงเพราะเป็นเค้าคนนี้….ทำไมนะ?

This entry was posted in My self. Bookmark the permalink.

One Response to สับสน….

  1. Sirinda says:

    ปกติก็ใช้แรงกายไม่บันยะบันยังให้มันหนักกายอยู่แล้วนี่ยังจะมีเรื่องให้หนักใจเข้ามาอีกนะเดินทางสายกลางมั่ง อย่าเอาใจไปใส่ไว้ที่ใดที่หนึ่งมากเกินไปดูแลตัวเองด้วยนะ เป็นห่วง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s